Veik, lasin, slöpp, gubba, hiti, flensa …
Í vetur höfum við Óli skipst samviskusamlega á að vera heima með Arneyju Vöku veika. Ég held að mér sé óhætt að segja að það hafi verið 1-2 dagar að lágmarki í næstum hverri viku frá því í oktbóer Hún er nú yfirleitt ekkert rosalega slöpp þó að hitinn sé hár. Hún er því sjálfri sér lík, busy-bee og er dugleg að dunda sér en maður er alltaf með annað augað á henni. Arney Vaka er nefnilega þannig barn að ef þú heyrir ekki í henni þá er hún annað hvort að gera eitthvað af sér eða lesa bók. Auðvitað er ósköp gott að eiga rólegan tíma með henni en þetta er samt orðið frekar þreytandi ástand og sést það best á stelpunni sjálfri sem grætur og grætur þegar systir hennar kveður á morgnana.
Sögu Guðrúnu hefur varla orðið misdægurt síðan bara að það kom smá törn hjá henni í október og nóvember 2007. Þá fékk hún hlaupabólu og lungnabólgu og eyrnabólgu á einu bretti. Í vetur hefur hún verið heima tvo daga, annan daginn var ég of veik sjálf til þess að fara með þær niður á leikskóla og í hitt skiptið var hún svo hrikalega lufsuleg með smá hitavellu. Það er ekki alltaf auðvelt að vera stóra systirin sem aldrei verður veik og stundum hefur henni nú alveg langað til að kúra lengur og þurfa ekki út í snjóinn og kuldann svona í morgunsárið. Kannski hefur málið snúist mest um það að henni langi í brot af athyglinni sem Arney fær þar sem þetta er oft töluvert bras og púsluspil að koma deginum saman með hana lasna heima. Henni finnst þess vegna töluvert sport að vera “loksins orðin veik” eins og hún orðaði það og fannst ekki leiðinlegt að kyssa pabba og Arneyju Vöku bless undir sæng og geta legið þar eins lengi og hún vildi í morgun. Hún hefur ótrúlega gott af því að fá að dúlla sér hérna ein heima og hafa óskipta athygli mömmu sinnar. Hún er ekki frekar en Arney Vaka sérstaklega slöpp en hún er enn með smá hita svo að hún er ekki orðin rólfær. Hún er svo yndisleg og góð að það nær engri átt. Kom með þessa snilldartillögu í morgun.
“Hey mamma, ég veit, eigum við að taka til?”
Ég féllst auðvitað á þessa tillögu og hófst handa. Síðan kom ég að henni þar sem hún var komin undir sæng upp i sófa, að hlusta á Stafakarla geisladiskinn sinn, vopnuð stafapúsli og stafamöppunni sinni góðu og þar er hún búin að sitja í góða klukkustund að skoða stafi, æfa sig á hljóðum og púsla stafapúslið sitt. Hún hefur líklega ekki enn tekið eftir því að ég er löngu búin að taka til og nýt þess í laumi að fylgjast með henni. Það er með ólíkindum hvað þessi stelpa er orðin stór og dugleg og hvað við erum heppin að eiga hana 
