Saga Guðrún & Arney Vaka

Arney Vaka tröllastelpa fór í 5 mánaða skoðun í síðustu viku. Nýjustu tölur eru þær að hún er orðin 7.7 kg og 67.5 cm. Stór og stæðileg stelpa sem hikstaði ekki einu sinni þó hún fengi sprautu í rassinn. Sprautan fór samt ekkert alltof vel í hana - fékk hita og var doldið slöpp en það stóð bara stutt yfir. Arney Vaka er ótrúlega skemmtilegur krakki, er öll að vakna til lífsins og sjarmerar alla upp úr skónum - brosir og hlær og sýnir öllum hvað hún er stór. Hún er sko engin mannafæla þessi monsa og eins ólík Sögu Guðrúnu á sama aldri og hægt er að hugsa sér.

Í morgun var svo hringt af leikskólanum og Sagan orðin lasin. Hún er með pínu hitavellu hor og hósta og ferlega slöpp. Þær lögðu sig saman systurnar hér í dag og við liggjum enn, löngu seinna upp í rúmi þar sem hún fæst ekki til að hreyfa sig. Arneyju finnst ekkert voðalega skemmtilegt að Saga sé svona dauf, búin að reyna að arga, toga og tæta í hana til að æsa hana upp í vitleysu en ekkert gengur!! Úff, þvílík aðdáun sem skín úr svipnum á henni þegar hún horfir á systur sína - finnst hún ekkert lítið flott.

Annars höfum við bara verið að komast í rútínu eftir sumarfríið. Við Saga erum duglegar að fara í sund og eiga svolítinn gæðatíma saman á meðan pabbi og Arney nýta sama tíma vel. Saga Guðrún er að hugsa um að skella sér á sundnámskeið með Sigríði Björgu vinkonu sinni núna í september en fimleikanámskeiðið sem okkur langaði að setja hana á var orðið fullt. Ætlum að kíkja aftur á það eftir áramót.

Systurnar sætu í Sólheimunum hafa haft það ljómandi gott síðan við komum heim. Reyndar varð litla stýrið okkar veikt í örstutta stund, svaf það bara úr sér á nokkrum klukkustundum og hefur verið spræk eins og hún á að sér síðan. Við Arney Vaka höfum að mestu verið í rólegheitunum heima, mamman að klára verkefnavinnu og svona. Við Saga Guðrún höfum svo verið öflugar í sundi og búnar að fara nokkrum sinnum með Soffíu & Sigríði Björgu og Saga verður bara duglegri og duglegri. Farin að hoppa út í laugina, fara í rennibrautina og það sem mér finnst stærsta afrekið - ganga berfætt á bakkanum og yfir gúmmímotturnar. Fyrir þau ykkar sem ekki vita það - þá er hún eins og mamma sín með eitthvað óþol fyrir tám og mjög viðkvæm hvað það varðar.

Í gær byrjuðum við daginn í sundi með S&SB og var mikið stuð hjá okkur eins og venjulega. Þær vinkonurnar eru alveg frábærar saman og alveg ótrúlega gaman að fylgjast með þeim - eins litlar og þær eru en samt svona ótrúlega góðar vinkonur. Og það er alveg frábært jafnvægi í þessu hjá þeim - þær skiptast alveg á að stjórna hvor annarri og svona. Eftir sundið héldum við heim á leið þar sem Saga fékk sér blund áður en haldið var á stórviðburð dagsins, sjálft Latabæjarhlaupið. Við hittum Soffíu og Sigríði Björgu fyrir utan þjóðarbókhlöðuna og var frekar mikill spenningur í loftinu. Við vorum svo sannarlega ekki einu foreldrarnir í bænum sem gripum þessa hugmynd á lofti og var frekar troðið. Ég hef ekki hugmynd um hvað þetta tók langan tíma en ég held að þetta hafi verið seinfarnasti kílómetri sem ég hef farið um dagana. Samt sem áður var þetta mjög skemmtileg og það var ansi stolt Saga sem fékk verðlaunapening eftir hlaupið. Að sjálfsögðu eru komnar myndir af þessu íþróttaafreki í myndaalbúmið þeirra - bara snillingar þessar stelpur! Arney Vaka hljóp að sjálfsögðu með en þar sem mamman fattaði ekki að skrá hana þá fékk hún enga medalíu og ekki neitt! Það verður bara að bíða betri tíma að hún fái staðfestingu á vel unnu íþróttaafreki Í dag fórum við svo í heimsókn á Birkimelinn til ömmu og afa, enda varla séð þau síðan við komum heim frá Noregi. Síðan fór Saga í sund og sýndi pabba sínum framfarirnar sem hún hefur tekið undanfarið og eftir það brunuðum við í mat í Kópavoginn en amma Edda var að koma frá útlöndum og höfðu þær stöllurnar ekki hist í einhverjar 5 vikur og ekki lítið sem Arney Vaka hefur þroskast á þeim tíma.

Litla stýrið okkar er bara ekki svo lítið lengur. Hún er hörkudugleg að velta sér og sækja sér allt sem hana langar í. Hún tekur stöðugum framförum í að sitja og stækkar og lengist eins og hún fái borgað fyrir það. Það er ekki hægt að segja annað en Arney Vaka sé vel skilyrt, en hún er farin að svara “hvað ertu stór” Maður er samt bara 5 mánaða og stundum er dálítið löng í manni leiðslan, en þó maður sé svona lítill og vitlaus þá samt sem áður veit maður hvað skal gera til að fá athygli. Algjör dúllumús! Hún fer svo í 5 mánaða skoðun á miðvikudaginn og verður gaman að heyra nýjustu tölur. Hún er yndisleg sem aldrei fyrr en mamman er þó í pínu vandræðum með hana á daginn. Henni finnst nefnilega ægilegur óþarfi að vera að sofa á daginn og fær sér yfirleitt í allra mesta lagi svona 40 mínútna lúra nema mamma hennar vilji leggja sig með henni. Svo á kvöldin berst hún við að halda sér vakandi þar til að hún hreinlega höndar ekki meira. Ég held í alvöru að hún sofi minna heldur en Saga Guðrún á sólarhring - hún fer seinna að sofa, vaknar á sama tíma og sefur svo kannski í einn og hálfan tíma í þremur dúrum á daginn. Hún er ekkert örg þó hún sofi svona lítið en hún er þó í ólíkt betra formi þegar hún sefur lengur. Í næstu viku fer ég í staðlotu í skólanum og hún verður að öllum líkindum eitthvað með mér þar og eftir þá viku ætlum við að reyna að vinna aðeins í þessu. Setja bara stífa rútínu á hérna heima og sjá hverju það skilar og hvort hún sofi jafnvel betur út í vagni. Hingað til hefur það litlu breytt!

Annars er tóm hamingja í kringum okkur, óléttur og barneignir hvert sem við snúum okkur. Í tilefni þess viljum við óska Ágústu, Guðmundi og lillunni þeirra til hamingju með hvert annað Þetta er ægilega skemmtilegur faraldur í kringum okkur núna og mamma er ferlega meyr með þetta allt saman! Yndislegt alveg!

Við komum heim eftir yndislega 2ja vikna dvöl í Bergen á mánudaginn. Við höfðum það ansi gott þó sólin hafi staðið sig vel í að halda sig fjarri og leyft okkur að njóta nærveru rigningarinnar á hverjum degi. En það var bara ótrúlega fínt hjá okkur samt, svolítill sumarbústaðarfílingur sem er aldrei slæmt í góðum félagsskap!

Dætur mínar sýndu og sönnuðu að þær eru frábærastar og alls ekkert mál að ferðast með þær. Ferðin út gekk rosalega vel og það var ekki að sjá á Sögu Guðrúnu að hún þekkti ekki til þarna. Hún tók Valdemar og Steinunni strax með trompi og foreldra Valdemars sem voru með okkur fyrstu dagana líka og eftir fyrsta daginn var hún laus við alla hræðslu við hundana. Arney Vaka bræddi að sjálfsögðu alla líka en var dáldið háðari mömmu sinni og stundum þurfti hún bara að lúra með mömmu sinni í nokkra klst til að hlaða batteríin.

Ég er algjörlega andlaus að skrifa ferðasöguna. Aðalmálið er að allt gekk vel og okkur leið ótrúlega vel og söknuð fjölskyldunnar á Sörhaugen 9 alveg ótrúlega mikið. Saga Guðrún skilur ekki hugtakið söknuður, en miðað við hversu mikið hún talar um bæði hundana og Steinunni & Valdemar þá saknar hún þeirra sko greinilega.

Heimferðin gekk svona upp og ofan þar sem Arney skældi mikið bæði í vélinni og í bílnum á heimleiðinni en það voru mikið glaðar systur sem komu heim í Sólheimana. Arney Vaka er í daglegu mömmudekri og Saga Guðrún komin aftur á leikskólann, það gekk svona upp og ofan fyrst en var orðin voða ánægð á fimmtudaginn.

Sumarkveðjur