Ferðasaga Arneyjar Vöku
Við vorum búin að vera að vona að litla daman okkar tæki forskot á sæluna og hún var líka í því að styrkja okkur í þeirri von þar sem ég var búin að vera með mikla fyrirvaraverki frá 38.viku. Það stóð til að framkalla fæðinguna upp úr settum degi ef hún væri ekki farin að gera vart við sig og ég vildi umfram allt að þetta fengi að ganga eðlilega. Svo 22.mars á fimmtudagsmorgni vakna ég eftir frekar svefnlausa nótt eins og venjulega til að koma Sögu á fætur. Ég var fljót að átta mig á að ég væri komin með verki og sagði við Óla að núna væru þetta alvöru verkir og ég tæki ekki í mál að þetta væru fyrirvaraverkir – svona ætlaði ég ekki að vera í marga daga! Ég átti tíma í monitor kl. 10 og notaði tímann á meðan Óli skrapp í skólann til að fara í sturtu og klára að undirbúa töskuna því ég var alveg hörð á því að þetta væri að bresta á. Í mónitornum reyndi ég að sannfæra konurnar um að ég væri komin af stað en þær voru ekki jafn vissar þar sem verkirnir voru mjög missterkir og mislangir. Undir lokin gat ég ekki einu sinni hugsað mér að sitja kyrr í stólnum og þær kölluðu á lækni til að skoða mig. Jújú, ég hafði rétt fyrir mér og var komin 3-4 í útvíkkun og við fengum að ráða hvort við færum upp á fæðingardeild eða heim. Við ákváðum að fara bara upp á fæðingardeild og fengum okkur bara að borða þar og vorum í rólegheitunum. Komum þangað um ellefu leytið og vorum með frábæra ljósmóður og æðislegan nema og vorum bara að spjalla og lesa slúðurblöðin. Upp úr hádegi ákváðum við að láta barnapíurnar okkar vita að það þyrfti að nálgast stóru systurina og svo létum við ömmurnar líka vita. Á vaktaskiptum kl.15:30 kom svo ný ljósa sem ákvað að flýta aðeins fyrir og sprengja belginn og þá kláraðist útvíkkunin mjög fljótlega og litla skvísan skaust svo í heiminn kl.16:50. Hún svona rétt æmti þegar hún kom út en var ekkert að æsa sig yfir þessu þegar hún var komin á bringuna á mömmu sinni og það er fyrst núna, rúmri viku seinna sem hún er farin að láta heyra í sér að einhverju ráði. Fæðingin gekk alveg rosalega vel og við fengum að fara í Hreiðrið. Skvísan var náttúrulega bara fullkomin, kom vel út úr blóðsykursprófunum og ekkert vesen á henni. Ömmurnar tvær og afinn komu svo í heimsókn til okkar um átta leytið og eftir að þau voru farin þá dreif ég mig í sturtu og við kúrðum svo öll þrjú saman í Hreiðrinu.
Daginn eftir fórum við heim rétt mátulega til þess að pabbi hennar fór að sækja stóru systurina. Þau komu við í dótabúð þar sem stolta stóra systirin keypti bangsa fyrir litlu systur og brunuðu svo heim í Sólheimana. Þegar að bíllinn var stopp fyrir utan sagði Saga Guðrún pabba sínum að hún væri alveg roooosalega spennt að hitta systur sína. Ég tók á móti henni inni og hún var soldið hissa á að bumban væri farin en fannst ég nú samt með soldið stóra bumbu. Arney Vaka lá upp í hjónarúmi og það var frekar undrandi Saga sem sá hana liggja þar. Við settumst hjá henni og hún virti hana fyrir sér í svolitla stund og svo leit hún á systur sína og pabba sinn til skiptis og svo sagði hún: þið eruð alveg eins. Þá átti hún auðvitað við háralitinn, en á þeirri stundu voru pabbi og Arney með grænt hár, Saga sjálf með hvítt og ég með gult 
Hún ljómaði eins og sólin þegar hún fékk að halda á systur sinni og var alveg æðislegt að fylgjast með henni. Hún átti í fyrstu í svolitlum erfiðleikum með nafnið hennar, fannst við alltaf vera að segja nei við þetta litla kríli, s.s. túlkaði nafnið sem Arna-Nei-Vaka og fannst þetta voða asnalegt.