
Nú er afmælishelgin langþráða liðin og ekki hægt að segja annað heldur en að fjölskyldan hér í Fellsmúlanum sé dálítið lúin. Hátíðarhöldin hófust í gær þar sem öllum ömmum og öfum skvísunnar var boðið til veislu hjá ömmu Eddu á Kópavogsbrautinni. Saga Guðrún stóð sig vel á föstudagskvöldið - hjálpaði til að við útbúa súpu og köku til að bjóða upp. Hún varð pínu vandræðaleg við sönginn og kertablásturinn en ekkert í líkingu við það sem var í dag þegar kom að því, því hún fór í algjöra flækju og hvíslaði aftur og aftur að mér: “mamma nei mamma nei.”
Prinsessan var svo vakin í morgun með kertaljósi, afmælissöng og að sjálfsögðu pökkum og fannst það ekki leiðinlegt. Byrjaði á að opna mjúkan pakka frá okkur en það sem hún ljómaði þegar stóri harði pakkinn mætti svo rétt á eftir. Hún dundaði sér svo í morgun, hjálpaði til við baksturinn og hjálpaði til við tiltekt og draslaði út til skiptis. Þegar hún svo vaknaði af blundinum og sá að prinsessukakan var komin á borðið náði hún bara í stól og heimtaði disk. Við náðum þó að sannfæra hana um að bíða eftir krökkunum og hún raðaði í súkkulaðirúsínum á meðan hún beið. Framan af var hún rosalega dugleg í að taka upp pakkana en svo fékk hún leið á því og þeir voru lagðir til hliðar. Eins og ég sagði áðan hafði hún ekki mjög gaman af afmælissöngnum og rétt nartaði í langþráðu prinsessukökuna. Hún fékk margar fallegar gjafir og held ég að það sé óhætt að segja að Sollu Stirðu bolurinn frá langömmu Drífu og læknadótið frá langömmu Rönku hafi staðið upp úr. Já og að ógleymdu prinsessupúslinu frá Steinunni og Halla sem er búið að púsla áreiðanlega hátt í 100x í dag. Reyndar hafði hún nóg að gera í dag við að sinna gestunum sínum og leika við vinkonur sínar og frænkur svo við eigum eftir að skoða gjafirnar betur saman í rólegheitunum þegar afmælisæðið er runnið af henni. Einhvern veginn hlýt ég að fá hana til að máta fötin og svona
Hún fékk æðislegan snjógalla sem ég fékk hana til að máta en hún var fljót að fara úr honum enda alltof heitt.
Fyrir akkúrat ári síðan ákvað Saga Guðrún að það væri komin tími á eitthvað stórt afrek og byrjaði að labba eins og herforingi eftir að hafa daðrað við það í nokkrar vikur. Núna undanfarna daga hefur hún verið alveg ótrúlega dugleg með koppamálin og búin að segja til síðan á fimmtudaginn í hvert sinn hérna heima að undanskildu einu slysi. Núna í kvöld var svo að hennar mati kominn tími til þess að taka eitt skref enn og kúkaði á koppinn sjálfri sér til mikillar undrunar. Hún horfði á mig stórum augum og sagði svo: “mamma, STEINN í koppnum” híhíhíhíhí
Yndisleg alveg. Nú verður annað aldursári og vonandi verður daman orðin bleyjulaus á næstu vikum. Með nóg af hrósi á þetta eftir að ganga rosalega vel en þessar miklu framfarir sem komu allt í einu má þakka því að besta vinkona hennar á leikskólanu, sem hún alveg dáir og dýrkar var bleyjulaus í fyrsta skipti í vikunni.
Hún ætlaði aldrei að sofna í kvöld en á endanum hafðist það enda er hún pínu spennt fyrir morgundeginum að fara sem afmælisbarn á leikskólann. Ég ætla að fara í það fljótlega að setja inn restina af októbermyndum en hef ekki staðið mig vel undanfarið í myndamálum. Núna held ég að ég verði að elta dóttur mína í draumalandið ef ég get hætt að undra mig á hversu hratt tíminn líður. Fyrir akkúrat tveimur árum var ég með hana 40 mínútna gamla í fanginu - litlu músluna. Tíminn hefur flogið áfram en samt er svo örstutt síðan hún var lítil og ósjálfbjarga en er núna ótrúlega stór, dugleg og sjálfstæð stelpa. Hún var svo sæt og yndisleg í dag og hagaði sér ótrúlega vel. Í dag held ég að ég verði að teljast með stoltustu mömmum í heiminum