
Jæja, ég ákvað að setja inn hérna smá brot af ferðasögunni okkar. Saga Guðrún var ótrúlega góð á leiðinni út þrátt fyrir rough start í Leifsstöð. Við þurftum að bíða í laaaangri röð til að checka okkur inn og mín kona var eitthvað illa fyrirkölluð og var alveg snælduvitlaus. Ekki gerði það betra þegar bílstóllinn hennar var tekinn frá okkur og sendur inn. Þegar við fórum í gegnum öryggishliðið byrjaði svo önnur aría en þá kom öryggisvörður og tók kerruna við hávær mótmæli. Það bjargaði nú eiginlega aðstæðunum þar að Maja frænka varð að fara úr stígvélunum og varð daman svo hissa að hún talaði um það alla leiðina til Noregs
Eftir trópí og góðgæti á kaffiteríunni í Leifsstöð tók hún gleði sína á ný og við vissum eiginlega bara ekkert meira af henni í ferðinni.
Það var eins og Saga Guðrún & Noregsbúarnir hefðu alltaf þekkst og umgengist hvort annað. Það var ekki að sjá að barnið hefði aldrei komið þarna áður og var hún alveg ótrúlega dugleg hvað þetta varðaði. Sambúðin við hundana gekk vonum framar og var áhuginn svo sannarlega úr báðum áttum, kannski ívið meira frá hendi barnsins þó.
Við brölluðum ýmislegt skemmtilegt. Fórum í nokkrar bæjarferðir og skoðuðum Bergen í sólinni og nutum lífsins. Saga Guðrún naut þess í botn að hafa Maju & Steinunni til að dekra við sig og borðaði ís í lítravís og eins borðaði hún heil ósköp af ferskum berjum á þessu rölti. Henni fannst æðislegt að rölta um út í náttúrunni á þunnum bómullarkjól þó að í fyrstu hafi henni fundist stórfurðulegt að vera ekki í neinum sokkabuxum
Við fórum og skoðuðum lítinn lystigarð fullan af blómum sem átti aldeilis vel við mína konu, fórum á róló, skoðuðum tvær kirkjur og röltum um í Hauksdal sem er í útjaðri Bergen og kíktum á ströndina. Við eyddum líka miklum tíma liggjandi í leti heima sem var yndislegt og Saga lét Valdemar stjana við sig eins og sannri prinsessu sæmir. Hún var allavega með það vel á hreinu hvar var auðveldast að nálgast eitthvað gotterí.
Eins og Sögu Guðrúnu einni er lagið var hún alveg ótrúlega fyndin á stundum í ferðinni. Þessa dagana erum við að glíma við frekar mikla vatnshræðslu hjá ungfrúnni. Í litla lystigarðinum varð Steinunni frænku á að spyrja hvort að þær ættu að baða tásurnar í litlum læk og þá fauk aldeilis í mína. Svo fór hún frænka hennar líka að labba berfætt í grasinu við lítinn fögnuð og það hvein í minni konu á meðan hún þaut yfir grasið með skó frænku sinnar á meðan móðursystur hennar tvær gátu varla hamið sig fyrir hlátri.
Við fengum yndislegt veður og einn daginn röltum við Steina með Sögu á ströndina til að leyfa henni að sjá hvernig þetta gengi fyrir sig. Við bjuggumst nú ekki við að þetta yrði sérlega ánægjuleg lífsreynsla fyrir hana en áttum nú ekki von á að barnið yrði jafn miður sín og raunin varð! Hún eiginlega bara lamaðist af hræðslu og undrun - þarna var fullt af fólki út í vatninu - fólk gekk berfætt bæði í sandi og grasi og hún var alveg stjörf. Ég gerði heiðarlegar tilraunir til að fá hana til að moka og koma í vatnið en ekkert gekk. Það þarf varla að taka fram að þetta varð stutt stopp og farið í göngutúr í Blomsterdalen í staðinn - þar sem ekkert var vatnið og allir í skóm.
Daginn eftir fórum við í gönguferð í Hauksdal. Þar voru allir tvífætlingarnir ásamt ferfætlingunum - þar sem við röltum í brjáluðum hita upp eftir dalnum meðfram ánni. Leikurinn var gerður svo að hundarnir fengju að synda aðeins og leika sér. Það var steikjandi hiti og stelpunni líkaði vel að rölta þarna upp eftir ánni þó að henni hafi ekki fundist jafn sniðugt að hundarnir færu út í vatnið og hvað þá Valdemar. Ég reyndi töluvert að fá hana af sjálfsdáðum út í vatnið en ekkert gekk svo ég tók hana bara í fangið og óð með hana út í. Henni fannst það alls ekki slæmt - við spörkuðum vatninu í áttina að hundunum og æstum þá upp úr öllu valdi sem kveikti áhugann hjá Sögu. Steina frænka dobblaði hana svo til að vaða út í vatnið - í skónum og öllu - en það endaði nú ekki sérlega vel! Saga Guðrún steyptist á bossann í tilraun til að sparka vatninu fyrir Garp og fannst þetta frekar erfið lífsreynsla. Ég varð að sjálfsögðu að taka hana úr öllu en það vildi svo til að hún gat farið í buffið yfir sig - til að hlífa henni aðeins við glampandi sólinni sem gerði sitt besta til að grilla okkur. Þegar hún var búin að jafna sig eftir fallið í vatnið fannst henni ægilegt sport að labba um berrössuð - þurfti alltaf að stoppa á tveggja skrefa fresti til að athuga þetta undur og þetta bjargaði sko alveg ferðinni
Í albúmi ferðarinnar eru óborganlegar myndir af þessu atviki.
Heimferðin gekk fínt jafnvel þó að daman hafi ekki verið jafn stillt og góð og á útleiðinni. Hún var sæl og glöð að hitta pabbann sinn … og bílinn sinn og fannst ekkert rosalega leiðinlegt að komast í dótið sitt. Fljótega eftir heimkomu fór hún að spyrja eftir ömmu og afa og er búin að heilsa upp á þau, fara í afmæli og slappa af með mömmu sinni frá því að við komum heim. Þetta var æðisleg ferð og á endasprettinum athuguðum við meira að segja hvort við gætum ekki verið bara lengur. Það gekk ekki upp en næst stoppum við pottþétt mun lengur en þetta
Við erum líka duglegar við að tala um Steinu&co úti og fljótlega ætla ég að gera lítið myndaalbúm handa henni svo hún geti skoðað og rifjað upp ferðina og fjarlæga ættingja