Páskafrí
Við erum búin að hafa það alveg ofsalega gott hérna í útlegðinni. Það er æðislegt að fara út hérna í hverfinu og við erum m.a. búin að fara í fjöruferð sem Sögu Guðrúnu sem henni fannst ekki neitt lítið gaman. Þegar hún er á annað borð komin út þá vill hún helst alls ekki fara inn aftur og nýtur sín í botn úti. Hún er þó svo mikil pempía að hún þolir ekki að koma við gras, stétt, sand, mold eða möl og ber aldrei fyrir sig hendurnar. Auk þess leggur hún aldrei í að ganga á svæði þar sem eru miklar misfellur. Ef hún svo dettur þá þýðir ekkert að beita þrjóskunni á hana því hún er þrjóskari en allt - og liggur þess vegna í langan tíma og bíður eftir að sér verði bjargað. Í gær fékk hún svo væna byltu niður eina tröppu þegar hún var á leiðinni út í garð á Birkimelnum. Afraksturinn stóð ekki á sér - stokkbólgin vör.
Á páskavinafundi í leikskólanum í dag tók ég svo eftir því hvað hún leit illa út litla skottið. Fyrst hélt ég að hún væri bara þreytt - en áttaði mig um leið og hún kom í fangið á mér að greyið litla væri að verða lasið. Það stóð heima - hún borðaði ágætlega í leikskólanum en svaf svo bara örstutt þegar við komum heim, vildi ekkert borða og kastaði síðan upp. Eftir það var hún bara með öllu ómöguleg - var ennþá meira mömmusjúk en vanaleg, lagði sig aftur og vældi og vældi. Hún er full af kvefi og alveg raddlaus og eiginlega bara alveg voðalega lasin. Hún er þó hitalaus en samt sem áður hefur hún ekki verið svona aum áður - það er varla að hún orki að halda augunum opnum! Við vonum þó að þetta gangi fljótt yfir sem er að hrjá skottuna og hún nái að njóta páskafrísins með okkur 